वारा गुदमरून गुदमरून विरून गेला.
दुखाचेही डोह अटत गेले.
स्वप्न भंग भंग होत उत्पत्तिच विसरले.
उरला तो फ़क्त अन्धकार.
अंधार.
'हा क्षण' 'तो क्षण' म्हणता म्हणता क्षण ही उरला नाही.
रितेपण म्हणावे तसे उरले नव्हते.
सारेच थोड़े- थोड़े होते. पूर्ण नाहीच.
श्वास मात्र चालू होता. अखंड.
सारेच होते अन नव्हते ही!
मी पण तिथे होते. अश्रु रूपी दुख अनुभवत होते.
पण मी दुखी नव्हते.
जाणारा जातो. असनारा शोक करतो.
अणि माझ्या सारखा कोर्दा पाषाण...
'स्थित्प्रद्न्य' असण्याचा आव आणत खाम्बिरता वठव तो .
कशासाठी?
कदाचित स्वतःपसुन पलन्या साठी ...
दुखाचेही डोह अटत गेले.
स्वप्न भंग भंग होत उत्पत्तिच विसरले.
उरला तो फ़क्त अन्धकार.
अंधार.
'हा क्षण' 'तो क्षण' म्हणता म्हणता क्षण ही उरला नाही.
रितेपण म्हणावे तसे उरले नव्हते.
सारेच थोड़े- थोड़े होते. पूर्ण नाहीच.
श्वास मात्र चालू होता. अखंड.
सारेच होते अन नव्हते ही!
मी पण तिथे होते. अश्रु रूपी दुख अनुभवत होते.
पण मी दुखी नव्हते.
जाणारा जातो. असनारा शोक करतो.
अणि माझ्या सारखा कोर्दा पाषाण...
'स्थित्प्रद्न्य' असण्याचा आव आणत खाम्बिरता वठव तो .
कशासाठी?
कदाचित स्वतःपसुन पलन्या साठी ...
