सतत असते एक
अनामिक  ओझे
कधी चलते बरोबर
तर कधी येते मागे


तय गाठोद्यात असतात
अनेक चिंता, अनेक आठवणी
भाराने कधीही जात नाहि
पण डोळ्यातील पाणी


मान वाकून आता
ओझ्याची सवय च जाली
पण ते हलके करण्याची
धमक अंगी नाही




असेलही कदाचित!
पण धीर केला नही
डोला पाणी कधी
पुसलेच नाही...


चालत राहिले तशीच
उगाचच ओझे  वाहत
पाय   खेचत , काठ लोळत 
चालत राहिले...अनाहत.

मीच स्वतःला कधी प्रश्न केला नाही
कलजी वाहून नेणे कधी शमाव्लेच नाही
लोक म्हणतील तशीच वाकत राहिले
स्वतःचे विश्व फक्त स्वप्नातच पाहिले
मंमोक्ले हसले कधी शेवटचे आठवेना
दोलाभारून बुदनार्या सुर्याचे तेज ही आता मनवेना 
उगवता सूर्य तर गेलाच कुठे
त्याला कधीच विसरले
साध्य सोप्या समीकरण नाना 
उगाच अवघड करुन बसले

स्वतःकड़े पाहिले , नदीच्या डोळ्यातून.
ठंडा, शीतल पाणी वाहत होते तिच्या देहातून

कल्वंलेली जमीन, तशी कल्वंलेली कांती.
पाण्याची ओंझल तश्याच मनाच्या भिंती.

हतावारती रेशा जश्या पन्यवारचे तरंग
पण पाणी आजही साजरे, मात्र जीवनाचा उड़लेला रंग

कर्मद्लेले केस तशी नदी ही आता थकलेली
उन्हात माथा तप्त, तशी टी ही आट्लेली.

पण आजही टी न कंतालता तिथूनच वाही
तोच गोंगाट, तीच गर्दी, नीत्याने पाहि.

कधी मधेच वाटत असेल तिला द्यावे सगले सोडून
अन आपणच आपल्याच पाण्यात जावे बुडून

पण माझ्यासारखी टी निराश होऊं नहीं तेथे बसली.
काठी येणारा या  प्रतेकला दुख विसरन्यास हसली.

तिचा शीतल हात माझ्या पायावरून फिरवी
थकलेल्या तय देहाला कोणी पाहता का एरवी?

आईसारखी हलुवार माया करुन म्हणाली,
"शारीर थकले, मेंदू थकेल, पण मनानी घे भरारी!"

तिच्याशी तुलना करता वाई मज्हे रति एवढे लहान.
पण तिच्यापेखा मलाच मरणाची तहान

'देह संपला की मुक्ति' या गोद गैर्संजतली मी
पण माला परत उभारी देणारी ही 'गोदावरी'

तिच्या डोळ्यातून पहाताना, दिसले मीच स्वतःला नव्याने
थकलेले जीव, रखाद्लेली कामे पूर्ण होतात केल्याने.

भरली ऊंझाल घेउन आले मी घरी
साक्षात्कारी ठरली होती टी 'गोदावरी'...